Een ontmoeting met Leo Schetters.

Bijna een half jaar geleden hadden we afgesproken elkaar eens te ontmoeten om wat ervaringen uit te wisselen. Over de RV8 natuurlijk, maar dan zou het weer wel een beetje mee moeten werken. Dat laatste bleef langer uit dan verwacht, maar tenslotte toch een afspraak gemaakt.

Vroeg vertrokken want Valkenburg ligt op het randje van Nederland. Het randje wat aan België ligt dan.  Fototoestel mee, navigatie op het Zuiden ingesteld, en afgetankt op weg. Het weer zat nog steeds niet mee, grijs en regenachtig. Zo’n dreigend luchtje, alsof het elk moment kon gaan regenen. Dat deed het dan ook. Jammer, want Leo had al aangegeven dat we ook zijn I(ndependable) R(ear) S(uspension) eens konden uitproberen als het droog bleef. Zo ver is het nooit gekomen. Misschien een volgende keer.

Bij aankomst was de ontvangst hartelijk, en  zoals later zou blijken een voorbode van een aangenaam gesprek.

Leo steekt direct van wal; “hebben we elkaar al eens ontmoet”?  Misschien in Zandvoort ? zei ik, of in Hummelo? Geen van beiden bleek al snel. Leo was daar niet aanwezig. Kon niet. Helaas. Wegens ziekte van zijn vrouw.

Ons gesprek kreeg even een ander wending, emoties en begrip over en weer. Ze is in alle rust heengegaan. 

Leo pakt de draad snel weer op, en stelt voor maar eens in de garage te kijken. Hij doet me een beetje aan mijzelf denken. Toen hij het licht aanknipte werd duidelijk waarom. Gereedschap netjes geordend aan een wandbord, auto’s onder een eigen hoes, en een vloer om het diner op klaar te zetten. Ik kom uit de horeca hoorde ik hem nog zeggen; ja, maar waar de smaakpolitie nooit hoefde te komen dacht ik direct. Leo is een perfectionist, een man met oog voor detail. Dat blijkt uit alle aanpassingen die Leo in de loop der tijd heeft doorgevoerd. Niet direct noodzakelijk, maar wel verrijkend. Elk ontwerp is uitgevoerd alsof het altijd zo was. Van derde remlicht tot grill aanpassing. Van elektrisch bedienbare ramen, tot xenon verlichting, Leo heeft het allemaal onderhanden gehad. Nauwgezet uitgewerkt, en met precisie toegepast.

Zie je niks? Wijzend naar de neus van zijn RV8. Leo kijkt mij vragend aan.  Een glimlach, omdat ik het niet zie. Ik kijk nogmaals, maar nee. De triompf is aan hem. De RV8 heeft een ‘nose job’ gehad. Een beauty lift. Niet met het blote oog te zien.

Het neusje van de zalm.

Al snel blijkt, dat Leo veel meer verfraaiingen heeft aangebracht die op het eerste gezicht niet direct opvallen. Zo verklappen twee schakelaars op de middenconsole de elektrisch bedienbare ramen. “Hier deze mag je wel meenemen”, zegt hij, terwijl Leo mij het hele ontwikkel-en produktieproces uit de doeken doet van de uit leder vervaardigde MG-logo’s die de gaten van de raamslingers onzichtbaar afdekken. Hij drukt mij een van de prototypes in de hand. Met een schuinse blik kijkt hij naar mij en vervolgens naar de hoofdsteunen. Daar prijkt hetzelfde logo van de raambedieningsconversie, subtiel in de hoofdsteunen geperst. Ik twijfel. Heeft mijn RV8 dat óók? Nee.. Het lijkt wel een quiz: “zoek de verschillen”.

In de wetenschap dat ik lang niet alle verschillen heb ontdekt gaan we terug naar de keukentafel. Daar wordt onze ontmoeting afgesloten met een authentiek stuk limburgse vlaai. Onvervalst en zonder aanpassingen, maar wél met slagroom.

Een perfecte prelude voor een aantal technische artikelen, uit het brein van Leo en opgetekend voor eenieder. Geheel vrijblijvend en naar keuze toe te voegen. Het eerste artikel gaat over ‘The nose job’, niet van Robert Schumacher, maar van Leo Schetters.

Blijf  dus op deze golflengte afgestemd, er komt telkens een artikeltje bij.
Share →

Leave a Reply